جستجو

تاریخچه اوزون درمانی

خلاصه آنچه در این مقاله خواهید خواند :

تاریخچه اوزون درمانی

معرفی اولین استفاده های اوزون
تاریخچه اولین کشورهایی که پیشرو بودند
شناخت پزشکانی که از این روش استفاده کردند
اولین دستگاه اوزون

تاریخچه اوزون درمانی

تاریخچه اوزون درمانی

تاریخچه اوزون درمانی از اهمیت ویژه ایی برخوردار می باشد . بطوریکه اوزون ابتدا در سال ۱۸۴۰ توسط دانشمند آلمانی سی اف شونبین کشف و نامگذاری شد. نشان دیگری از تاریخچه اوزون تراپی ، اولین ژنراتور اوزون توسط ورنر فون زیمنس در سال ۱۸۵۷ ایجاد شد. اولین گزارش اوزون بکار رفته برای تصفیه خون در لوله آزمایشگاه توسط دکتر آلمانی سی لندر در سال ۱۸۷۰ ارائه گردید.

اولین استفاده درمانی آمریکا از ازن توسط دکتر جان اچ کلاگ آنطور که در کتابش “دیفتری ماهیت، علل، پیشگیری و درمان” نوشته در سونای بخار بتل کریک او بود که از سال ۱۸۸۰ آسایشگاه میشیگان است. ما این درمان قدرتمند را ۱۰۰ سال بعد با شرکت بین المللی پلاسما فایر احیا کردیم.

در اکتبر ۱۸۹۳، اولین کارخانه تصفیه آب جهان با استفاده از اوزون در شهر اسبادن هلند تاسیس شد و امروز بیش از ۳۰۰۰ شهرداری در سراسر جهان شامل همه شهرهای بزرگ از اوزون برای سالم سازی آب و فاضلاب شهری استفاده می کنند.

در سال ۱۸۸۵ انجمن پزشکی فلوریدا “اوزون” نوشته دکتر چارلز جی کنورثی دکترای پزشکی (MD) را در شرح جزئیات استفاده از اوزون برای اهداف درمانی منتشر کرد.

در سپتامبر سال ۱۸۹۶، نابغه رشته برق نیکلا تسلا ژنراتور اوزون خود را ثبت اختراع کرد و در سال ۱۹۰۰، شرکت اوزون تسلا را بنا نهاد. تسلا ماشین آلات اوزون و روغن زیتون ازنه شده را برای استفاده پزشکی به پزشکان فروخت. (صد سال بعد ما در شرکت خود پلاسما فایر بین الملل همین کار را با اقتباس و تکمیل طرح دستگاه الکترواستاتیک ثبت نشده تسلا که تا دهه ۱۹۲۰ ساخته شد انجام می دهیم. ما چندین نمونه از این ژنراتورهای ۸۰ ساله را دیده ایم که هنوز بخوبی کار می کنند.

در سال ۱۸۹۸، موسسه درمان با اکسیژن هلینگ در برلین توسط ثورکاف و لوت راه اندازی شد. آنها با تزریق اوزون آزمایش کردند. در سال ۱۸۹۸، دکتر یوجین بلاس در فرایندی کاتالیزوری برای تولید هموزون اوزون را با منیزیم ترکیب کرد. در سال ۱۸۹۸، دکتر بندیکت لاست پزشک آلمانی مستقر در نیویورک رویه طبیعت درمانی بر اساس درمان با اوزون را بنیان نهاد و آغاز کرد.

همچنین در سال ۱۸۹۸ دکتر اس آر بکویت پزشک هومیوپاتی از نیویورک جزوه خود را در تشریح استفاده از اختراع خود ژنراتور اوزون حرارتی در درمان طیف وسیعی از بیماریها منتشر کرد.

در سال ۱۹۰۲، “فرهنگ رویه دارویی” نوشته جی اچ کلارک در لندن استفاده موفقیت آمیز از آب اوزونه (“اکسیژنیم”) را در درمان کم خونی، سرطان، دیابت، آنفلوانزا، مسمومیت مورفین، زخم های دهانی، مسمومیت استریکنین و سیاه سرفه توصیف نمود.

در سال ۱۹۰۲ مقاله ای در یک روزنامه محلی از دکتر چارلز لیندر (MD) از اسپوکن واشنگتن اظهار داشته است که تزریق اوزون را بعنوان بخشی از رویه استاندارد پزشکی بکار می برد.

در سال ۱۹۰۴، “استفاده های پزشکی هیدروژون (محلول اوزون در آب) و گلیکوزون (روغن زیتون اوزونه) به نوشته چارلز مارشان، شیمیدان نیویورکی در نسخه نوزدهم آن منتشر شد. این کتاب در کتابخانه کنگره با تمبر جراح عمومی آمریکا در تایید آن موجود است.

جالب است بدانید استفاده از روش اوزون درمانی به قبل از تاسیس سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) در سال ۱۹۰۶ بر می گردد و بنابراین اوزون درمانی واجد شرایط قرارگیری در جایگاه پیشکسوتی از نظر مقبولیت است.

در سال ۱۹۱۱، “دستورالعمل کار با جریان های فرکانس بالا” نوشته دکتر نابل ابرهارت (MD) رئیس گروه درمانهای فیزیولوژیک در دانشگاه لویولا، شیکاگو منتشر شد. در فصل ۹ این دستورالعمل، وی جزئیات استفاده از اوزون در درمان سل، کم خونی، زردی، وزوز گوش، سیاه سرفه، آسم، برونشیت، تب یونجه، بی خوابی، ذات الریه، دیابت، نقرس و سیفلیس را شرح می دهد.

در سال ۱۹۱۲ دکتر اچ سی بنت “راهنمای درمانهای الکتریکی” را منتشر کرد. او استفاده از درمان با اوزول یا اوزون استنشاقی پس از عبور از روغن اکالیپتوس، کاج یا آویشن را تشریح نمود.

در سال ۱۹۱۳، انجمن شرقی درمان با اکسیژن توسط دکتر یوجین بلاس و برخی از همکاران آلمانی وی تشکیل شد.

طی جنگ جهانی اول (۱۹۱۴- ۱۹۱۸) اوزون در درمان زخم ها، پا سنگری، قانقاریا و اثرات گازهای سمی مورد استفاده قرار گرفت.

در سال ۱۹۱۵ دکتر آلبرت ولف از برلین نیز از اوزون در درمان سرطان روده بزرگ، سرطان دهانه رحم و زخم بستر استفاده نمود.

در سال ۱۹۲۰، دکتر چارلز نیس ونگر (MD) رئیس دانشکده پزشکی بیمارستان شیکاگو “رویه درمان الکتریکی” را منتشر کرد. عنوان فصل ۳۲ این کتاب “اوزون بعنوان عامل درمانی” بود.

در دهه ۱۹۲۰، نیکولا تسلا اجازه تولید تحت لیسانس اوزون تصفیه هوا در کانادا را در قالب طرح پلاسمای سرد خود دریافت کرد.

در سال ۱۹۲۶، دکتر اتو واربورگ از انستیتو قیصر در برلین اعلام کرد که او دریافته است علت سرطان کمبود اکسیژن در سطح سلولی است. برای این کشف، وی جایزه نوبل پزشکی سال ۱۹۳۱ و بار دیگر این جایزه را در سال ۱۹۴۴ گرفت، تنها کسی که تا کنون دو جایزه نوبل پزشکی دریافت کرده است. او همچنین برای بار سوم نامزد دریافت این جایزه شد.

در سال ۱۹۲۹، کتابی به نام “اوزون و عمل درمانی آن” در ایالات متحده منتشر شد که فهرست ۱۱۴ بیماری و روش درمان آنها با اوزون را ارائه نمود. همه ۴۰ نویسنده این کتاب روسای بیمارستانهای آمریکا بودند.

در سال ۱۹۳۰، دندانپزشک سوئیسی دکتر ایی ای فیش از اوزون در دندانپزشکی استفاده می کرد و مقالات متعددی درباره آن نوشت. او همچنین در سال ۱۹۳۲ اوزون را به جراح اتریشی دکتر اروین پیر معرفی کرد.

در سال ۱۹۳۳، انجمن پزشکی آمریکا به ریاست موریس فیشبن درصدد حذف همه درمانهای پزشکی قابل رقابت با درمان دارویی برآمد. در این زمان سرکوب اوزون درمانی در ایالات متحده شروع شد و تا امروز ادامه دارد جز در ده ایالت که پزشکان تحت حمایت قوانین ایالتی هستند. به دستور انجمن پزشکی آمریکا و سازمان غذا و دارو توقیف ژنراتورها در دهه ۱۹۴۰ آغاز شد.]

در سال ۱۹۳۵، ام سوردو در فرانسه مقاله ای در مورد “اوزون در درمان” منتشر کرد. دکتر ائوبورگ و دکتر لاکوست پزشکان فرانسوی بودند که از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۴ دمیدن اوزون را بکار بردند. ائوبورگ “اوزون پزشکی: تولید، دوز و روشهای کاربرد کلینیکی” را در سال ۱۹۳۸ نوشت. او اوزون را از راه مقعدی، واژینال، تزریق در زخم و تنفسی بکار برد. در ۸۰۰۰ کاربرد هیچ عارضه جانبی مضری وجود نداشت.

دکتر هانس ولف کتاب “اوزون پزشکی” را در دهه ۱۹۴۰ نوشت.

در سال ۱۹۴۲، “سم زدایی و جراحی آبی گوردون: تئوری و عمل” منتشر شد که کاربردهای پزشکی اوزون در پاکسازی روده بزرگ را دربر می گرفت.

طی جنگ جهانی دوم، دکتر رابرت مایر از زندانیان آلمانی جنگ در جزیره الیس در مورد اوزون درمانی آگاهی یافت و اوزون را در ۴۵ سال آینده در رویه درمانی خود بکار برد.

در سال ۱۹۴۴، دکتر اتو واربورگ جایزه دوم نوبل خود در پزشکی را برای کشف علت اصلی سرطان در تنفس سلولهای آسیب دیده بدست آورد.

در سال ۱۹۴۸، دکتر ویلیام تورسکا از ایالت اورگان استفاده از دستگاه اوزون با طراحی خود (اتوزون) را شروع کرد. در سال ۱۹۵۱ دکتر تورسکا مقاله “اکسیداسیون” را نوشت که هنوز مناسب امروز است.

در سال ۱۹۵۲ موسسه ملی سرطان، یافته های دکتر اتو واربورگ را در خصوص کمبود اکسیژن بعنوان علت اصلی سرطان تایید کرده است.

از سال ۱۹۵۳، دکتر آلمانی هانس ولف آموزش اوزون درمانی را به بسیاری از پزشکان شروع کرد.

در سال ۱۹۵۴، فرانک توتنی “اکسیژن: استاد سرطان” را منتشر کرد.

در سال ۱۹۵۶؛ دکتر اتو واربورگ “درباره منشاء سلولهای سرطانی” را در نشریه ساینس ۲۴ فوریه ۱۹۵۶، جلد ۱۲۳، شماره ۳۱۹۱ چاپ کرد.

در سال ۱۹۵۷، دکتر جی هانسلر ژنراتور ازنی را ثبت اختراع کرد که اساس گسترش ازن درمانی در آلمان را در اواخر دهه ۴۰ شکل داد. امروز، بیش از ۸۰۰۰ پزشک آلمانی روزانه از ازن درمانی بهره می برند.

در سال ۱۹۶۱ دایره المعارف تکنولوژی شیمیایی اعلام کرد: “طی تاریخ ۸۰ ساله استفاده از ازن در مقیاس بزرگ هیچگونه مرگ انسانی منتسب به ازن وجود نداشته است.”

در سال ۱۹۶۱، دکتر هانس ولف روشهای عمده و جزئی درمان با خون فرد را معرفی کرد.

در سال ۱۹۶۶، دکتر اتو واربورگ که حال مدیر موسسه ماکس پلانک در فیزیولوژی سلولی شده بود، در جلسه برندگان جایزه نوبل در کنستانس لیک آلمان در مورد “علت اولیه و پیشگیری از سرطان” سخنرانی کرد.

تاریخچه اوزون درمانی

در سال ۱۹۷۱، دکتر هانس ولف و پروفسور دکتر زیگفرید ریلینگ، جامعه پزشکی آلمان برای اوزون درمانی را تاسیس کردند.

در سال ۱۹۷۲، انجمن بین المللی اکسیژن درمانی توسط دکتر جورج فریبوت بعنوان جایگزینی برای انجمن شرقی اکسیژن درمانی ۱۹۱۳ تاسیس شد.

در سال ۱۹۷۷، دکتر رناته وایباخن مروری کلی بر عمل بیولوژیک اوزون ارائه کرد.

در سال ۱۹۷۹، دکتر جورج فریبوت بیمار ایدزی اهل هائیتی مبتلا به سارکوم کاپوزی را با اوزون با موفقیت درمان کرد.

در سال ۱۹۸۰، دکتر هورست کیف نیز موفقیت اوزون درمانی را در بیماران ایدزی گزارش داد.

در سال ۱۹۸۰، اف سوییت و همکاران مقاله “اوزون رشد سلولهای سرطانی در انسان را بصورت انتخابی مهار می کند” را در مجله کارشناسی ساینس جلد ۲۰۹ منتشر کردند.

در سال ۱۹۸۲، کتاب درسی پزشکی آلمان “اوزون پزشکی” نوشته دکتر ایی فیشر در انتشارات پزشکی در هایدلبرگ منتشر شد.

در سال ۱۹۸۳، اولین کنفرانس اوزون پزشکی انجمن بین المللی اوزون در واشنگتن دی سی ایالات متحده آمریکا برگزار شد. چکیده مقالات در کتاب “کاربردهای پزشکی اوزون” با گردآوری و ویرایش جولیوس لارائوس منتشر شد.

در سال ۱۹۸۵، دکتر رناته وایباخن “فرایند بیوشیمیایی زیرساخت اوزون درمانی” را منتشر کرد. دکتر زیگفرید ریلینگ “کاربردهای کلینیکی اصلی اوزون درمانی” را منتشر کرد.

در سال ۱۹۸۷، دکتر زیگفرید ریلینگ و دکتر رناته وایباخن در انتشار مقاله “استفاده از اوزون در پزشکی” که در حال حاضر متن پزشکی استاندارد در مورد کاربرد اوزون است، همکاری کردند.

در سال ۱۹۹۰، کوبا موفقیت در درمان آب سیاه (گلوکوم)، ورم ملتحمه و التهاب شبکیه (پیگمنتوزا) با اوزون را گزارش کرد.

در سال ۱۹۹۲، روسها استفاده موفقیت آمیز اوزون در حمام آب نمک برای درمان سوختگیها را گزارش دادند.

 

در ژوئن سال ۱۹۹۴، شرکت بین المللی پلاسما فایر همایش اوزون در ونکوور را با ۱۶۰ شرکت کننده حمایت مالی کرد و نتیجه مستقیم آن به رسمیت شناخته شدن اوزون درمانی بعنوان روش پذیرفته شده انجمن درمانهای طبیعی بریتیش کلمبیا با بیش از ۴۰ روش درمان بیماران با اوزون در حال حاضر است.

امروز پس از ۱۲۵ سال استفاده، اوزون درمانی در آلمان، ایتالیا، فرانسه، روسیه، رومانی، لهستان، جمهوری چک، مجارستان، یوگسلاوی، بلغارستان، رژیم اشغالگر فلسطین، ژاپن، سنگاپور، برزیل، کوبا، مکزیک، ۴ استان کانادا و ۱۴ ایالت آمریکا (آلاسکا، واشنگتن، کالیفرنیا، کلرادو، نوادا، نیومکزیکو، تگزاس، اوکلاهما، گرجستان، نیویورک، کارولینای شمالی، اوهایو، مینه سوتا) به رسمیت شناخته شده است.

 

عنوان مقاله : تاریخچه اوزون درمانی

سایت تحقیقات و اطلاعات ازن

ویدیو های منتخب